Diamentowy łas

„Drużyna dwa jeden jeden pięć, ja pierdolę, otwórzcie nam!“
„Skąd?“ powiedziano.
„Z łasu!“
Drzwi skrzypnęły.
Wbiegliśmy do środka.
I wyruszyliśmy na sprawdzienie.
„Mors nie żywy.“ Skróciłem to. „Max, Mata a Biały tut.“
Zaczęli nas przeszukiwać.
„Śmieci?“ Strażnik wyciągnął z Matova buta brudny nóż motylkowy.
„To podarunek,“ warknął i zabrał mu nóż Mata.
W Twierdzy dozwolona była broń cięta.
„Od lalki tak?“ Szepnęłam mu.
Skinął głową na znak zgody, i zapalił nam papieros.

Gdy tylko skończyli z nami, zakopaliśmy się, całkowicie bardzo zdenerwowani, na najbliższe pubie.
* * *
„Więc za tych co nie mogą!“ Wznieśliśmy toast w tym duże dziesywym kraju nad Wisłą.